Leave a comment

Պանդխտություն

Երբ օտարության մեջ ես գտնվում, թվում է թե այնտեղ՝ հայրենիքում, քո սուրբ երկրում, ամեն ինչ քեզ է կանչում: Կարոտի զգացման հետ միաժամանակ, սկսում ես գնահատել այն, ինչը առաջ չէիր էլ նկատում: Մահացող օրերի երեկոները, քայլում ես մթին ուղիներով և հիշում մանկության պայծառ օրերը: Օտար տեղերում գիշերներն անվախճան են թվում. այն պատճառով, որ մենակ ես մնում դժկամ ցավի հետ: Թվում է թե շուրջդ անընդմեջ օտար հոգիներ են պտտվում, անընդհատ հիշեցնելով այն չար մշուշի, հոգուտ ցավի, հուսաբեկ մեգի մասին:

Պետք է ամրակուռ սիրտ ունենալ այդ ամենին դիմանալու համար:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: